هرکدوم ازما ...فکر میکنیم  ..داریم درسترین کار ممکن رو انجام می دیم!

گاهی از روی دلسوزی زیاد و دلبستگی به یک چیز..اونقدر برای نگه داشتنش تلاش می کنیم که بدون اینکه خودمون هم متوجه باشیم رفته رفته موجب تخریب اون می شیم... درسته که خیلی سخته که مرز بین افراط و تعادل رو خوب بشناسیم ...اما اگر فقط یکم احتیاط کنیم... می تونیم شرایط بهتری رو ایجاد کنیم! البته اگر یکم در مورد راه  روشی که داریم شک کنیم و در موردش فکر کنیم. برای یه لحظه هم که شده فکر نکنیم که داریم درست ترین کار ممکن رو انجام میدیم! شاید روشی که  در پیش گرفتیم اشتباه باشه!

جالبه که گاهی با دیدن نتایج نامطلوب کارمون هم به خودمون نمی یایم و شک نمی کنیم! حتی برای یه لحظه هم که شده فکر نمی کنیم که شاید ما هم مقصر باشیم. شاید اشتباه کرده باشیم! چرا اینقدر به خودمون اطمینان داریم؟!

سعی می کنیم که افرادی رو که مثل خودمون فکر میکنن رو پیدا کنیم تا اون رو همون طور که ما می خوایم برامون نگه دارن! این وسط تنها موردی که برامون اهمیت داره اون چیزی هست که بهش دلبستگی داریم...اون چیزی که ازش خاطره داریم! نه دیگران و نه هیچ چیز دیگه اون قدر ها برامون مهم نیستن!

مشکلی که اینجا پیش میاد اینه که خیلی از ارزش ها از بین می رن...ما هیچ وقت فکر نمی کنیم که اون چیزی که با ید سخت نگهداری بشه ..چه توسط خودمون چه توسط دیگری ارزش هامون هستن .! اگر اون چیزی که برامون مقدس هست رو به دست کسی بسپاریم که تقدس و ارزش اون رو زیر سوال ببره ..اون وقت چه اهمیتی داره که اصلا وجود داشته باشه یا نه؟ اشیا ..مکان ها ...عناوین و اسم ها به تنهایی برای ما مفهومی ندارن!  پشت هر کدوم از اونا ارزش ها و مفاهیمی هست که باعث معنا دار بودن شون می شه! 

اگر می خوایم اون چیزی که برای ما مقدس هست برای  دیگران هم مهم باشه! باید بهشون کمک کنیم که اونا هم این ارزش ها رو بشناسن! بازم باید مواظب باشیم که اونا باید این ارزش ها رو خودشون بشناسن...تقدس اونا رو خودشون حس کنن! تحمیل ارزش ها هیچ فایده ای نداره!

باید این رو درک کنیم که نمی تونیم ارزش ها رو در ذهن دیگران طبقه بندی کنیم! نمی تونیم از دیگران انتظار داشته باشیم که بر مبنای ارزش های ما عمل کنن و اگر این اتفاق نیفتاد اونا رو سرزنش کنیم!

کاش می شد برای یه لحظه هم که شده  همه چیز رو زیر سوال برد...و دوباره در موردشون فکر کرد!...