همه چیز و هیچ چیز

hamevahich — Sun, 29 Jun 2008 09:44:55 GMT

معما

برایم بگشایید معمای پنهان در این سخن را:

((در حین اینکه مرد سرگرم کشف کردن است... زن اختراع میکند))

(هر چی فکر میکنم نمی فهمم نیچه منظورش چی بوده؟!!!)

hamevahich — Tue, 10 Jun 2008 05:57:38 GMT

خاطرات...

دیروز با چندتا از بچه ها نشسته بودیم و از خاطرات اول سال می گفتیم ...اینکه چه جوری با هم دوست شدیم...چه جوری بعد از مسافرت شمال کولنی مون شکل گرفت و خیلی چیزای دیگه...

چقدر زود گذشت این یه سال!!!!....

hamevahich — Sun, 25 May 2008 20:22:25 GMT

خنده درمانی

دلیل این که نمی خندید ، آن نیست که پیر شده اید بلکه شما پیر می شوید چون نمی خندید ! "

" لوئیز هی"

" اشو " با لبخندی بر لب در تایید سخنان " لوئیز هی " می سراید :

خندیدن یک نیایش است
اگر بتوانی بخندی ، آموخته ای که چگونه نیایش کنی
جدی نباش !
عبوس هرگز نمی تواند مذهبی باشد.
کسی که می تواند بخندد ، کسی که طنز آمیزی و همه ی بازی زندگی را می بیند ، می خندد.
و در بطن همین خنده به اشراق خواهد رسید!
بگذار خنده ات خنده ای از ته دل باشد .
چنین خنده ای پدیده ای نادر است !
هنگامی که هر سلول بدن تو بخندد ،
هنگامی که هر بافت وجودت از شادی بلرزد ،
به آرامشی عظیم دست می یابی !
کارهای اندکی را سراغ داریم که بی نهایت با ارزشند ،
خنده یکی از این کارهاست .

hamevahich — Tue, 13 May 2008 20:39:59 GMT

چند روز پیش تصمیم گرفتم کتاب کوری اثر ژوزه ساراماگو رو دوباره بخونم...نمی دونم دقیقا چندمین باره که می خونمش ولی هر دفعه احساس میکنم که چیز تازه ای از اون دستگیرم می شه...به نظر خیلی ها کتاب فضای تاریکی داره ...ولی به هر حال من واقعا این رمان رو دوست دارم...

رمان با این جملات تمام می شه

((چرا ما کور شدیم؟

نمی دانم...شاید روزی بفهمیم

می خواهی عقیده ی مرا بدانی...

فکر نمی کنم ما کور شدیم...ما کور هستیم...کور اما بینا...کور هایی که می توانند ببینند اما نمی بینند.))

hamevahich — Sun, 27 Apr 2008 19:32:32 GMT

می خواهم بنویسم...

از چیز هایی که مدتهاست آزارم می دهد...یا شاید آزارمان می دهد......می خواهم همه را بنویسم ...ولی ..

نمی دانم از کجا باید شروع کنم!!!

مکث...

می اندیشم...

به چه؟..

دقیقا نمی دانم...افکارم متمرکز نیستند...از جایم بلند می شوم...در اتاقم قدم می زنم...آهسته گام بر میدارم که مبادا افکارم دوباره به هم بریزد...خدایا ..چقدر پریشانم!!چند وقت است که آرامش را تجربه نکرده ام؟!

...به درستی به خاطر نمی آورم...

اخبار...

بمب گذاری های انتحاری ...

خشونت ..

جنایت...

استبداد...

سرکوب...

خدایا!!! دنیا چقدر سیاه شده!!

پس آرامش کجاست...؟

زیبایی ...روشنایی...وجدان ...عدالت...برابری !!؟؟؟

hamevahich — Tue, 08 Apr 2008 18:49:45 GMT

در لایه هایی از اجتماع که انسان ها هنوز به غرایز تلطیف شده دست پیدا نکرده اند...جمله ی ((دوستت دارم )) در اکثر موارد رشوه ای ست که برای گریز از تنهایی پرداخت می شود .یکی از عللی که عشق را به ((تصاحب)) تبدیل می کند به احتمال زیاد همین وحشت از تنهاییست...

hamevahich — Wed, 02 Apr 2008 15:08:18 GMT

اندیشیدن

در سکوت

آنکه می اندیشد

به ناچار دم فرو می بندد

اما آن گاه که زمانه

زخم خورده و معصوم

به شهادتش طلبد

به هزار زبان سخن خواهد گفت

(( شاملو))

hamevahich — Wed, 02 Apr 2008 14:31:38 GMT

دروغ 13

؟!!!..راستش خودمم تا همین دو روز پیش نمی دونستم ماجرا از چه قراره تا اینکه...

صبح روز دوشنبه 12 فروردین ب.ق (یکی از اعضای کلنی 86 )به همه ی ما sms(پیامک ) زد که:دوستان عزیز من دارم هفته ی دیگه میرم آلمان ...فعلا قراره ۲ سال و نیم اونجا باشم...یه goodbye party هم می خوام بگیرم تا از همه خداحافظی کنم....ما هم که حسابی غافل گیر شده بودیم..کلی براش آرزوی موفقیت کردیم و شروع کردیم به برنامه ریزی برای برگزاری یه مراسم برای خداحافظی کردن با این شخص شخیص و جور کردن یادگاری و ...و خلاصه...یک روز تمام داشتیم با همه ی بچه ها برنامه ریزی می کردیم و تدارک می دیدیم که صبح روز بعدش یه sms دیگه از شخص مذکور دریافت کردیم که این چنین بود:

دوستان عزیز ...قضیه ی آلمان دروغ 13 بود...با تبریک و معذرت به همه ی دوستان...سال خوبی داشته باشید...

خوب فکر کنم کاملا واضحه که عکس العمل ما چی بود(دیگه لازم به ذکر نیست..)

وقتی ازش پرسیدیم که قضیه ی دروغ 13 چیه...یه سری مطلب برامون فرستاد که من به طور خلاصه درباره ی اون توضیح میدم..

April Fools' Day یا All Fools' Day ( 1April ...13 فروردین) روزی هست که توسط بسیاری از مردم در کشور های مختلف جشن گرفته می شه...در این روز با یکی از نزدیکان خودشون یا دوستان..شوخی ای میکنن یا به اونا دروغ میگن...که این وضعیت تا بعد از ظهرهمون روز یا در بعضی از کشورا هم مثل فرانسه تمام روز ادامه پیدا می کنه...(حالا من نمی دونم این دوستمون از چه سیستمی پیروی کرد که فردا صبحش به ما خبر داد...)!!!

جالب انجاست که این سنت از نوروز فارس ها سرچشمه گرفته...ولی خوب خیلی ها(از جمله خود من..)از اون خبر نداشتم و هیچ وقت روز های 13 این سنت رو اجرا نکرده بودم....

ممنون از دوست گران قدرمون که این قضیه رو برامون روشن کرد...ولی خوب ما بهش اعتماد کردیمو یک روز تمام...

من که نمی دونم..ولی اگه شما ها جای ما بودین چه بلایی سر همچین آدمی می اوردین ؟؟؟؟...اگر نظر خاصی دارین ممنون میشم به طور خصوصی اون رو برام بزارین...

hamevahich — Sun, 30 Mar 2008 22:51:15 GMT

13 به در...جشن هم پيوستگی با طبيعت...

سيزده به در، جشن هم پيوستگی با طبيعت و نماياندن اين پيمان است.
جشن ِ به آب سپاری سبزه‌های نوروزی به آب روان، که نمايانگر ِ روان و همخوان شدن مردمان فرهنگ مند پشته ايران با آب و هوا و خاک و فروغ ِ جان بخش می باشد.
جشن پيوند و نو کردن پيمان ِ همه ساله با گل گياه و سبزه گره ‌زنی.

سيزده به در:
می گوييم نوشته ها و برجا مانده های ِ چندانی در دست نداريم که پيشينه سيزده به در را در دسترسِ مان بگذارد و شور بختانه اين درست است.
اما چرا در دست نداريم؟
زيرا آن چه را که داشتيم پاره پاره کردند و سوزاندند به جز از آن چه که در سينه ها و ياد ها سپرده شده بودند. سرودهايی بودند که مردمان آن ها را از بر داشتند (مانند سرودهای زرتشت) و يا اسکندر گجستک در هنگام يورش به ايران به پيشنهاد ِ استادش ارستو با خود به مقدونيه و يونان برده بود و يا در پژوهش های باستان شناسی به دست آمدند.

نحسی شماره ی سيزده :

نه شماره سيزده... نه هيچ شماره و آوايی در نزد مردمان پشته ايران بد و بدشگون و يا نحس نبوده است. اين نحسی چارشنبه ها و يا شماره سيزده پيش کشی است تازی و عربی که اميد است اندک اندک از ميان باورهای مردم ما ناپديد گردد.
آورده اند که در يونان کهن، يک بار رود نيل بيش از پيش خروشيد و خانه و آبادی يونانيان آن زمان را از ميان برد. يونانيان بنا بر باورهاشان دست به قربانی زدند و خون ِ چه چهارپايان و انسان هايی را که برای خوشنودی خدايان نريختند. اما رود همچنان می خروشيد و ويرانی به بار می آورد. گروه دانايان و گردانندگان گفتند که اينک بايد خدايی را قربانی کرد. در آن هنگام برای هر خدايی يک نمودی انسانی نيز بر می گزيدند. به همين نيز هنگامی که گفتند خدايی بايد قربانی شود، يعنی نمود آن خدا بايد قربانی شود. برای اينکه خدای قربانی شونده را برگزينند گفتند نخستين خدايی که به درون بيايد خدای قربانی شونده است. چنان شد که خدای سيزدهم نخستين کسی بود که پا به درون گذاشت و ...
پس از آن رويداد، هيچ کس ديگر نمايندگی خدای سيزدهم را نپذيرفت و شماره سيزده نيز در نزد يونانيان بد شگون و نحس بر شمرده شد. (دکتر ونديداد گلشنی).
برگزاری سيزده:

يکی دو روز به سيزده مانده، خانواده ها با ياری ِ يکديگر ناهار و خوراکی های روز سيزده را فراهم می آورند و پس از به آب سپردن سبزه هاشان که نمود پيوستن به طبيعت می باشد به جشن و شادی و بازی می پردازند.

پس از نيمروز و پس از خوردن کاهو و سکنجبين (سرکه انکبين سرکه انجبين) و يا شبدر و شنگ و گاه يونجه با سرکه!!، هم آوند های (ظرف های)، آش رشته پيش کشيده می شوند و مزه های خوش دهان هلا و بوهای نيکو هوا را پر می نمد.
بدين گونه  جشن نوروز که دوازده روز به درازا می‌کشد. در سيزدهمين روز که خانواده‌ها گروه گروه به بيرون از شهر و ده می‌روند و در دشت و دمن به شادی و شادمانی و پايکوبی و دست‌افشانی می‌پردازند پايان می گيرد.
"
جشن پيوند و نو کردن پيمان ِ همه ساله با گل گياه و سبزه گره ‌زنی.

hamevahich — Wed, 26 Mar 2008 22:10:32 GMT

خاطره ...

دیروز با خانواده رفته بودیم چیتگر…یاد خاطرات گذشته افتادم…روزی که با بچه ها رفته بودیم اونجا …وای عجب روزی بود اون روز ..

یه روز طی یک برنامه انتحاری( بدون هیچ برنامه ریزی قبلی )به اتفاق تعدادی از اعضای کلنی راه افتادیم رفتیم چیتگر..در بین راه متوجه شدیم که یکی از اعضای کلنی مفقود شده بعد از تماس های متوالی فهمیدیم که کاری براش پیش اومده بود و مجبور شده بود یه دفه بره..ولی گفت که شما برین اونجا و منتظر من بشین..من خودمو می رسونم..ما هم رفتیم اونجا و منتظر شدیم…بعد از یه مدت اونم رسید و بچه ها شروع کردن دوچرخه سواری…کم کم به خودمون اومدیم ودیدیم هوا تقریبا تاریک شده…یه سری از بچه ها که خونشون دور بود حسابی نگران شدن…بعد به دو گروه تقسیم شدیم و راه افتادیم به سمت خونه…

یکی از بچه ها می خواست بره ولیعصر . من بهش گفتم که می تونی با من بیای اکباتان و از اونجا اتو بوسای ولیعصر و سوارشی …اون بنده خدا هم اطمینان کرد و اومد …وقتی رسیدیم اکباتان توی ایستگاه پیادش کردم و خداحافظی کردم و رفتم …بعد از یه مدت به این فکر افتادم که نکنه اتوبوسای ولیعصر این موقع نباشن!…ولی خوب دیگه دیر شده بود

روز بعد که اومدیم دانشگاه از اطرافیان فهمیدم که با چه مصیبتی رسیده خونه…منم که میدونین..(آخر عذاب وجدانم)..رفتم کلی معذرت خواهی کردم و اون گفت که اشکالی نداره اینا همش خاطرس(حالا نمی دونم اینو به من می گفت یا…) ..وقتی جویای حال گروه دوم هم شدم دیدم که همه دیر رسیده بودن خونه..به هر حال اون روز گذشت و ما یاد گرفتیم که از این به بعد با برنا مه ریزی بیشتری عمل کنیم..(بماند که هنوز هم اکثر برنامه ها انتحاریه…)

این یکی از خاطرات ما توی نیم سال گذشته بود.. …. فکر کنم هر دفه برم چیتگر یاد اون روز بیفتم!!….